Dit voorjaar ben ik naar het ‘Buurserzand’ gegaan om foto’s te maken van de koeien. Ik wist dat er prachtige harige Schotse Hooglanders rondliepen. Althans, dat dacht ik me te herinneren. Bij aankomst bleken er echter Herefordkoeien te staan in plaats van Schotse Hooglanders. De Schotse Hooglanders bleken elders te grazen, in een aangrenzend natuurgebied genaamd ‘Witte Veen’. Maar goed, de Schotse Hooglanders krijgen een volgende keer mijn aandacht.
Het Buurserzand is een groot en uitgestrekt natuurgebied in de buurt van Haaksbergen en Buurse. Het bestaat uit zandgronden waar heideplanten groeien, eenzame eiken staan en veel grote jeneverbessen te vinden zijn. Om dit gebied gezond te houden, moeten de grassen worden bestreden, aangezien gras de heide kan verstikken. Hier komen de koeien in beeld. Herefordkoeien hebben namelijk de bijzondere eigenschap dat ze van grassoorten houden waar de gemiddelde koe niet zo dol op is. En juist deze grassoorten komen veel voor in het heidegebied. In de winter genieten de koeien van het droge strogras dat overblijft. Zo helpen de koeien het hele jaar door de heide in stand te houden.
Herefordkoeien komen oorspronkelijk uit Engeland, waar ze gefokt zijn in een plaats genaamd Hereford. Men wilde een koe hebben die veel vlees opleverde en kon overleven in moeilijke omstandigheden. Deze koeien behoren tot de meest zachtaardige koeien die er zijn, misschien wel de meest zachtaardige. Ze zijn uitstekende moeders en zorgen lang voor hun kalveren. De kalveren zijn goed bestand tegen kou en ruige natuur. Bovendien behoren volwassen koeien altijd hoorns te hebben.
Het was een flinke fietstocht naar het Buurserzand, aangezien ik de weg nog niet kende. Nu weet ik het wel, want één keer was voldoende om het te onthouden. Eenmaal aangekomen bij het Buurserzand, moest ik goed zoeken naar het juiste zandpad om bij de koeien te komen. Het gebied is zo groot en je weet nooit van tevoren waar de koeien zich zullen bevinden. De plek die ik had gekozen, bleek uiteindelijk aan de andere kant te zijn, waardoor ik ruim een uur heb moeten lopen om de koeien te kunnen zien.
Maar het was het waard, al zeg ik het zelf. De koeien hadden allemaal kalveren bij zich, en de kalveren waren nog op een leeftijd waarop ze veel speelden met hun moeders. Ik vond het prachtig om te zien hoe de kleine kalveren daar zo heerlijk aan het genieten waren. Ik heb geruime tijd staan fotograferen en daarna ben ik teruggelopen. Hoewel de meeste koeien zich prima op hun gemak voelden bij mijn aanwezigheid, was er één moederkoe die het allemaal maar vreemd leek te vinden. Ze verstopte zich achter een grote jeneverbes en hield mij de hele tijd met een onzekere blik in de gaten. Haar drie spenende kalfjes kregen even geen aandacht van haar.
Hoewel ze nog geen agressie toonde, was dit wel een duidelijk signaal dat je voorzichtig moet zijn. Moederkoeien zijn erg beschermend en als ze het idee krijgen dat hun kalfjes in gevaar zijn, vallen ze de bedreiging aan of jagen ze die weg. Een aanval betekent dat je een flinke kopstoot van zo’n enorme koe kunt krijgen, nadat ze op hoge snelheid naar je toe komt rennen. Dat is erg gevaarlijk en kan resulteren in gebroken botten en een ziekenhuisopname.
Maar zolang je voldoende afstand houdt en ziet dat de koeien hun eigen ding weer oppakken, is er niets aan de hand. Vooral deze Herefordkoeien zullen niet snel tot een aanval overgaan en kunnen prima bewonderd worden.
